-Διαθεση καταστροφής -βανδαλισμός
-Δεν υπαρχουν καθαρα νόμιμοι χώροι graffiti.
-Είναι στην κριση του δικαστηριου
-Δεν είναι φθορά όταν γινεται απο διαθεση αισθητικής και δημοσιας ομορφιας.
ΠΗΓΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ - ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ
Για κάθε ''καλλιτέχνη του δρόμου'' - writer μία διαφορετική εμπειρία, επιθυμία ή ανάγκη στάθηκε η αιτία για να ξεκινήσει να εκφράζεται μέσω της εικαστικής τέχνης του δρόμου, graffiti. Συχνά η ανάγκη να μπει λίγο χρώμα στην αστική καθημερινότητα, η επιθυμία έκφρασης των απόψεων και των συναισθημάτων που κάποιος αναγκάζεται ή επιλέγει να καταπιέζει ή ακόμη και η επιθυμία διάκρισης, αναγνώρισης και φήμης επηρεάζουν κυρίως τους νέους και τους ωθούν στην αναζήτηση ιδιαίτερων τρόπων έκφρασης, καταλήγοντας έτσι στα graffiti. Μέσα από αυτά ο καλλιτέχνης εκθέτει μεν το έργο του αλλά και εκθέτεται, εκθέτει δηλαδή τον εαυτό του, τις απόψεις του. Εκφράζει δημόσια τις ευαισθησίες του για διάφορα θέματα, την χαρά του, την θλίψη του, τη διαμαρτυρία, καθώς επίσης και την αγανάκτηση και την οργή του για κοινωνικά και προσωπικά ζητήματα. Ένα σύγχρονο θέμα, για παράδειγμα, που απασχολεί πολλούς καλλιτέχνες είναι η οικονομική κρίση που επικρατεί τον τελευταίο καιρό. Επιλέγουν λοιπόν να εκφράσουν αυτά τα θέματα μέσω χαρακτήρων, προσώπων, ηρώων από κόμικς, σκηνών από την καθημερινότητα και μηνυμάτων, όλα σχεδιασμένα πάνω σε τοίχους, γέφυρες, μάντρες, εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα και κυρίως πάνω σε τρένα. Ο ιδιαίτερος αυτός πόθος για τα τρένα εξηγείται από το γεγονός ότι σκοπός των writers είναι να ταξιδέψει το σχέδιο, η υπογραφή, το στυλ και το όνομα τους όσο το δυνατόν πιο μακριά και να διαδοθεί όσο το δυνατόν περισσότερο.
ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ - ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ - ''ΤΕΧΝΗ Ή ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ;''
Πριν αναφερθούμε στην νομοθεσία σχετικά με τα graffiti και τα συναισθήματα που αυτά προκαλούν, πρέπει να ξεκαθαριστεί κάτι: τα graffiti μπορεί να είναι είτε νόμιμα είτε παράνομα. Η επιλογή βρίσκεται καθαρά στα χέρια του καλλιτέχνη. Πολλοί επιλέγουν τα νόμιμα graffiti γιατί προτιμούν να είναι ήσυχοι και να σχεδιάζουν ήρεμα και χωρίς την πίεση του χρόνου και τον φόβο της σύλληψης. Υπάρχουν όμως κι άλλοι, κυρίως νέοι καλλιτέχνες και μικροί σε ηλικία, οι οποίοι διατίθενται να τρέχουν, να σκαρφαλώνουν και να ρισκάρουν, παίρνοντας σε αντάλλαγμα τα έντονα συναισθήματα που προκαλεί το παράνομο. Όλος αυτός ο κίνδυνος εξιτάρει τις αισθήσεις τους και ανεβάζει την αδρεναλίνη στα ύψη, όμως, όπως για κάθε τι παράνομο, υπάρχουν και συνέπειες που ορίζονται από τον νόμο. Ο νόμος λοιπόν ορίζει ότι το δικαστήριο θα πρέπει να ερευνήσει τα κίνητρα του καλλιτέχνη πριν βγάλει την απόφαση. Όταν συντρέχει το στοιχείο του δόλου, όταν γίνεται από ανία, έλλειψη σεβασμού ή διάθεση καταστροφής, τότε το graffiti αποτελεί ποινικό αδίκημα και ανάλογα με το βαθμό του πλημμελήματος, προβλέπεται ποινή έως και πέντε χρόνια φυλάκισης. Είναι επομένως παράνομο όταν γίνεται σε ιδιωτικό χώρο χωρίς την άδεια του ιδιώτη και ακόμη πιο επιβαρυντικό όταν καταστρέφει δημόσια περιουσία. Δεν αποτελεί όμως φθορά όταν γίνεται από διάθεση αισθητικής δημόσιας έκφρασης και έχοντας πάρει σχετική άδεια. Εκτός όμως από τον νόμο, η κοινωνία η ίδια θα λέγαμε έχει χωριστεί σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα όσον αφορά το θέμα των graffiti. Η μία πλευρά υποστηρίζει ότι ρυπαίνουν τον δημόσιο χώρο, υποτιμούν την κληρονομιά μας και υποβαθμίζουν οπτικά το αστικό πεδίο. Επίσης εκείνοι που έχουν αυτή τη θέση, πιστεύουν ότι τα graffiti συνδέονται με την κοινωνική και νομική παρέκκληση και τα θεωρούν παράνομα. Βέβαια για όλες αυτές τις θέσεις υπάρχει και αντίλογος. Οι καλλιτέχνες του δρόμου αντιτίθενται στις παραπάνω κατηγορίες λέγοντας ότι τα graffiti είναι γι’ αυτούς μία φωνή ύπαρξης μέσα στην ανωνυμία της πόλης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η φράση ‘’Αν ο Θεός ήθελε να μην γράφουμε στους τοίχους, θα έδινε τις 10 εντολές σε τετράδιο’’, η οποία είναι γραμμένη σε διάφορους τοίχους αστικών κέντρων. Εκτός όμως από τους καλλιτέχνες, υπάρχουν και αρκετοί άλλοι που κατανοούν την αξία των graffiti και τίθενται υπέρ τους. Υποστηρίζουν λοιπόν ότι η ζωγραφική σε τοίχους δεν είναι απλή υπόθεση και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ταυτίζεται με τα διάφορα συνθήματα πάνω στους τοίχους. Απαιτεί αισθητική, αποτελεί καλλιτεχνικό έργο και επιτακτικό ζητούμενο των σύγχρονων μεγαλουπόλεων και δεν πρέπει να αποτελεί είδος προς εξαφάνιση ή ποινικοποίηση. Είναι λοιπόν η νεανική έκφραση μέσα από μία σύγχρονη, δυναμική και ζωντανή τέχνη και πρέπει να υποστηρίζεται και όχι να διώκεται. Παράλληλα, κατανοώντας την ενόχληση που ίσως προκαλούν βάφοντας ξένες περιουσίες, οι καλλιτέχνες του δρόμου ζητούν από το κράτος να μεριμνήσει παρέχοντάς τους νόμιμους χώρους για graffiti. Η νομιμοποίηση του, πιστεύεται, ότι θα συνεισφέρει στην κατωχήρωση και αυστηρή τήρηση των ήδη υπάρχοντων κανόνων – άγραφων νόμων που ισχύουν μεταξύ των writers. Σύμφωνα με αυτούς τους κανόνες, απαγορεύεται κάποιος να σβήσει ιστορικά έργα ή να γράψει πάνω σε έργο παλαιότερου καλλιτέχνη, όπως επίσης και να βάψει σε αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και εκκλησίες. Η ευσέβεια στους άγραφους αυτούς νόμους αποτελεί ζήτημα σεβασμού τόσο στην τέχνη των άλλων όσο και στην ιδεολογία του graffiti γενικά. Έτσι, οι υποστηρικτές αυτής της τέχνης δηλώνουν ότι με την νομιμοποίηση των graffiti θα υπάρξει όλο και μεγαλύτερος σεβασμός στους νόμους και στην ευρύτερη κοινωνία.
ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΊΑ GRAFFITI
Σχέδιο σε χαρτί
Τοίχος με πλαστικό χρώμα
Με ανοιχτό χρώμα --->πρώτες γραμμές του σχεδίου
Βάθος με πιο σκούρο χρώμα
Βάση--->αντίθεση με γέμισμα για όγκο
Κα
4 στοιχεια(χιπ-χοπ)
Το χιπ-χοπ δεν είναι απλώς ένα είδος μουσικής ή χορού. Είναι μια κουλτούρα, ένας τρόπος ζωής, που αναπτύχθηκε σε υποβαθμισμένες συνοικίες των ΗΠΑ. Η κουλτόυρα αυτή αποτελείται από τέσσερα στοιχεία, που δεν αναπτύχθηκαν παράλληλα αλλά σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Τα τέσσερα στοχεία σχετίζονται με την μουσική, τον χορό και το σχέδιο.
Μρέικ ντανς(χορός)
Το μπρέικ ντάνς είναι είδος χορού που εμφανίστηκε στις αρχές του ΄70 και ήταν ένας τρόπος για να λύνουν οι συμμορίες τα προβλήματά τους.
RAP
Το ραπ είναι ένα είδος μουσικής που έχει δανιστει στοιχεία από την soulτην τζαζ καθώς και άλλα είδη μουσικής. Σε ένα ραπ τραγούδι δίνετε μεγαλύτερη έμφαση στους στίχους και το περιεχόμενό τους ενώ η μουσική είναι δευτερεύουσας σημασίας. Ο τραγουδιστής (ραπερ) δεν τραγουδά αλλά απαγγέλει τους στίχους με ρυθμικό τρόπο. Συνήθως στην καθημερινή έκφραση οι στίχοι είναι αυτοσχέδιοι, ωστόσο στις παραγωγές αποτελούν προϊόν επεξεργασίας. Τέλος τα ραπ τραγούδια διαθέτουν μεγάλη έκταση στίχων και παίρνουν τα θέματά τους μέσα από την καθημερινότητα.
Djing
Το djingχρησιμοποιείται για να δίνει ρυθμό στους Β-Βoyκαι για να απαγγέλουν πάνω στον ρυθμό των μπιτ οι ραπερ. Ο πρώτος DJ ήταν ο Kool Herc: με την απομόνωση κομματιών από διάφορους δίσκους και την ανάμιξή τους δημιούργησε τον ήχο του Χιπ-Χοπ. Αργότερα, η δεύτερη γενιά των Hip-Hop DJ και οι μετέπειτα γενιές με πολλές καινοτομίες όπως η μίξη δύο τραγουδιών σε ένα έφτασε τους DJ σε αυτό που είναι σήμερα
Γκράφιτι Το Γκράφιτι ενσωματώθηκε στο Χιπ χοπ ως ένα από τα στοιχεία του στα τέλη του '60, όταν ένας Ελληνοαμερικάνος που έκανε διανομέας πίτσας έγραφε όπου πήγαινε το ψευδώνυμο του και τον αριθμό της οδού όπου έμενε (TAKI 183). Από τότε μεταφέρθηκε σε κάθε γωνιά του πλανήτη και έγινε ένας τρόπος έκφρασης του καλλιτέχνη.
ΕΙΔΗ
Stencil
Το στένσιλ χρησιμοποιείται συχνά σε πορείες διαμαρτυρίας για "γρήγορα" γκράφιτι. Σε ορισμένες πόλεις του κόσμου υπάρχουν τοίχοι μόνο για γκραφίτι. Κάποιες φορές το γκραφίτι γίνεται κατά επιθυμία του ιδιοκτήτη του κτιρίου, για διακόσμηση, συνήθως με συγκεκριμένη θεματολογία.
Tagging
Το "tag" (στα ελληνικά "ταγκιά") είναι η υπογραφή που γίνεται με σπρέι σε έναν τοίχο, από τον καλλιτέχνη ενός γκραφίτι ή και μόνη της. Σε ένα γκραφίτι η υπογραφή είναι μικρή και βρίσκεται ή μέσα στην ζωγραφιά ή κάτω σε μια άκρη. Tagging είναι όταν είναι η μία υπογραφή (ή γκραφίτι) πάνω στην άλλη.
Boombing
Bombing είναι ένα είδος του graffiti .Συνήθως γίνεται τη νύχτα ή όποια ώρα της ημέρας ο writerδεν γίνεται αντιληπτός από τυχόν ιδιοκτήτες ή ακόμη και περαστικούς . Οι τοίχοι που επιλέγονται για αυτό το είδος graffiti είναι κυρίως τοίχοι πολυκατοικιών ή άλλων κτηρίων , βαγόνια τρένων ή άλλες επιφάνειες κατάλληλες ώστε τα σπευ και τα χρώματα που χρησιμοποιούνται να παραμείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο καιρό ανεπηρέαστα από τις καιρικές συνθήκες. Χαρακτηριστικό αυτού του είδους είναι το γεγονός ότι γίνεται σε μικρό χρονικό διάστημα και για την εκπλήρωση του απαιτούνται το πολύ 3 χρώματα(η χρησιμοποίηση 3 χρωμάτων για το συγκεκριμένο είδος θεωρείται από πολλούς writers αχρείαστη).Τέλος , χαρακτηριστικό του bombing είναι το ότι γίνεται παράνομα (όπως σχεδόν όλα τα graffiti),και έτσι υπάρχει μια άτυπη κόντρα μεταξύ των writers για το ποιος θα κάνει το πιο ριψοκίνδυνο χωρίς να έχει την απαραίτητη έγκριση από τον εκάστοτε ιδιοκτήτη.
Συναισθηματα και αποψεις
Το graffitiείναι μια αμφιλεγόμενη μορφή τέχνης. Οι αντιδράσεις του κοινού απεναντι σε αυτά ποικίλουν. Για τον περισσοτερο κοσμο και κυριως για τους μεγαλυτερους σε ηλικια το graffitiείναι βανδαλισμος, μια μουτζουρα ενός αλητη πανω στον τοιχο. Για άλλους, πιο νέους το graffitiείναι τέχνη και όχι μια μορφή βανδαλισμού. Είναι μια ζωγραφιά που ομορφαίνει και δίνει ζωντανια στην πολη.
Χαρακτηριστικό για το πώς αντιμετωπίζεται το graffiti είναι οι καθημερινές απόψεις ανθρώπων -δημοσιογράφων και μη- που κατατίθενται στον ημερήσιο Tύπο: «...Στην αχανή έκταση που συγκροτούν οι τοίχοι, οι δρόμοι, τα μνημεία, οι πλατείες των μητροπολιτικών τοπίων, εγγράφονται τα πάντα. Διαφημίσεις, οδηγίες, απαγορεύσεις, συνθήματα. Για τις αρχές η πόλη οφείλει να διατηρείται επιλεκτικά καθαρή. Oταν πρόκειται για σημάνσεις, ελεγχόμενα χάπενινγκ και καταναλωτικά μηνύματα η εικαστική και όποια άλλη παρέμβαση νομιμοποιούνται. Αντιθέτως όταν καθημερινοί άνθρωποι πετούν λίγο χρώμα στον γκρίζο διάκοσμο, θεωρούνται βάνδαλοι... Πράγματι το τι είναι προσβλητικό για το ήθος και την αισθητική του κόσμου αποφασίζεται από τους κυρίαρχους. Οι υπόλοιποι συμμορφώνονται με τα εκάστοτε επιβαλλόμενα εκμαγεία...»
« Χρόνια τώρα αγανακτούμε για την απίστευτη αισθητική ρύπανση που γίνεται σε κάθε ελεύθερη επιφάνεια με αυτά τα σχηματοειδή ιδιότροπα γράμματα, με τα οποία κάποιοι εκτονώνονται, ιδίως παράγοντας έτσι έργα τέχνης μιας, τελικά, μηδενικής πρωτοτυπίας. Είναι απλώς μια νευρωτική μόδα κάποιων ανασφαλών ανθρώπων; Eίναι μήπως αποκαλυπτικό μιας βαθύτερης τάσης σαδιστικής ρύπανσης στο μέτρο που όσοι περισσότερο κάποιοι από μας αγανακτούμε, τόσο οι δράστες κρυφτοχαμογελούν;»3.
Και οι λόγοι - αντίλογοι συνεχίζονται όπως και το έργο των writers. Oι ίδιοι εκφράζουν την άποψή τους με τα έργα τους και μέσα από τις συνεντεύξεις που παραχωρούν σε graffiti περιοδικά, εκεί όπου πιστεύουν ότι οι αναγνώστες μπορούν να τους καταλάβουν και να τους αισθανθούν. . Για τους writers είναι η προσωπικη τους φωνη που βγαινει μεσα από ένα εργο, ειναι ενας τροπος να εκφράσουν την αντιθεση τους σε κατι για παραδειγμα στην κοινωνία. Για καποιους άλλους ειναι ενα μεσο να δωσουν χρωμα στο μουντο τοιχο της γειτονιας, να ομορφείνει την περιοχη του. «Το graffiti είναι η φωνή μου, είναι ο τρόπος με τον οποίο ουρλιάζω για τις αηδίες. Τα χρησιμοποιώ για να καταγράφω την μαύρη πλευρά και μου επιτρέπει να τα βγάζω πέρα με την κατεστραμμένη ομορφιά του κόσμου», Stormie, Αυστραλία... «Η αγάπη για τα γράμματα γεννήθηκε μέσα μου και δεν μπορεί να φύγει ποτέ. Πιστεύω ότι το να παρουσιάζεις τις ιδέες σου στους δρόμους, είναι ο καλύτερος και ευκολότερος τρόπος να αποκτήσεις ακροατήριο για τις ιδέες και για την δουλειά που μπορείς να κάνεις... δεν συμπαθώ το καταστροφικό graffiti στο σύνολό του... κάποια κομμάτια ξεχωρίζουν αλλά δεν μου αρέσει εάν παλιά ή νέα συμπαθητικά αρχιτεκτονικά κτίρια καταστρέφονται, με υπογραφές ή σχέδια. Ειδικά από τη στιγμή που υπάρχουν τόσα πολλά άσχημα κτίρια, τα οποία αφήνονται... Πιστεύω οτι οι συνθήκες δεν έχουν αλλάξει και πολύ από τότε που εμφανίστηκε το Graff στη Νέα Υόρκη. Οι νέοι ζουν ακόμα στο ίδιο γκρίζο βαρετό, απρόσωπο περιβάλλον και μερικές φορές ζουν επιθετικά στα προάστια, όταν θέλουν να δραπετεύσουν από τις ανώνυμες ζωές τους, επηρεάζοντας αυτούς που είναι τριγύρω τους... σήμερα η εμπορική πλευρά του graffiti βρωμάει. Σκέφτομαι ότι πολλοί writers ξεπουλιούνται εύκολα στις μεγάλες επιχειρήσεις, σκοτώνοντας όμως έτσι τις ιδέες και την εργασία τους», Morse code, Κάτω Χώρες. «Νόμιμο, παράνομο, όπως τη βρίσκει κανείς, με ότι υλικά γουστάρει. Οι παρωπίδες είναι περιττές. Εκτιμώ όποιον έχει ένα spray, ένα sticker, stencil, marker, αφίσα στο χέρι του, αντί ένα TV control» Lue, Ελλάδα
ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ - ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ
-Επιβαρυντικό σε δημόσια περιουσία
-Διαθεση καταστροφής -βανδαλισμός-Δεν υπαρχουν καθαρα νόμιμοι χώροι graffiti.
-Είναι στην κριση του δικαστηριου
-Δεν είναι φθορά όταν γινεται απο διαθεση αισθητικής και δημοσιας ομορφιας.
ΠΗΓΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ - ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ
Για κάθε ''καλλιτέχνη του δρόμου'' - writer μία διαφορετική εμπειρία, επιθυμία ή ανάγκη στάθηκε η αιτία για να ξεκινήσει να εκφράζεται μέσω της εικαστικής τέχνης του δρόμου, graffiti. Συχνά η ανάγκη να μπει λίγο χρώμα στην αστική καθημερινότητα, η επιθυμία έκφρασης των απόψεων και των συναισθημάτων που κάποιος αναγκάζεται ή επιλέγει να καταπιέζει ή ακόμη και η επιθυμία διάκρισης, αναγνώρισης και φήμης επηρεάζουν κυρίως τους νέους και τους ωθούν στην αναζήτηση ιδιαίτερων τρόπων έκφρασης, καταλήγοντας έτσι στα graffiti. Μέσα από αυτά ο καλλιτέχνης εκθέτει μεν το έργο του αλλά και εκθέτεται, εκθέτει δηλαδή τον εαυτό του, τις απόψεις του. Εκφράζει δημόσια τις ευαισθησίες του για διάφορα θέματα, την χαρά του, την θλίψη του, τη διαμαρτυρία, καθώς επίσης και την αγανάκτηση και την οργή του για κοινωνικά και προσωπικά ζητήματα. Ένα σύγχρονο θέμα, για παράδειγμα, που απασχολεί πολλούς καλλιτέχνες είναι η οικονομική κρίση που επικρατεί τον τελευταίο καιρό. Επιλέγουν λοιπόν να εκφράσουν αυτά τα θέματα μέσω χαρακτήρων, προσώπων, ηρώων από κόμικς, σκηνών από την καθημερινότητα και μηνυμάτων, όλα σχεδιασμένα πάνω σε τοίχους, γέφυρες, μάντρες, εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα και κυρίως πάνω σε τρένα. Ο ιδιαίτερος αυτός πόθος για τα τρένα εξηγείται από το γεγονός ότι σκοπός των writers είναι να ταξιδέψει το σχέδιο, η υπογραφή, το στυλ και το όνομα τους όσο το δυνατόν πιο μακριά και να διαδοθεί όσο το δυνατόν περισσότερο.ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ - ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ - ''ΤΕΧΝΗ Ή ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ;''
Πριν αναφερθούμε στην νομοθεσία σχετικά με τα graffiti και τα συναισθήματα που αυτά προκαλούν, πρέπει να ξεκαθαριστεί κάτι: τα graffiti μπορεί να είναι είτε νόμιμα είτε παράνομα. Η επιλογή βρίσκεται καθαρά στα χέρια του καλλιτέχνη. Πολλοί επιλέγουν τα νόμιμα graffiti γιατί προτιμούν να είναι ήσυχοι και να σχεδιάζουν ήρεμα και χωρίς την πίεση του χρόνου και τον φόβο της σύλληψης. Υπάρχουν όμως κι άλλοι, κυρίως νέοι καλλιτέχνες και μικροί σε ηλικία, οι οποίοι διατίθενται να τρέχουν, να σκαρφαλώνουν και να ρισκάρουν, παίρνοντας σε αντάλλαγμα τα έντονα συναισθήματα που προκαλεί το παράνομο. Όλος αυτός ο κίνδυνος εξιτάρει τις αισθήσεις τους και ανεβάζει την αδρεναλίνη στα ύψη, όμως, όπως για κάθε τι παράνομο, υπάρχουν και συνέπειες που ορίζονται από τον νόμο. Ο νόμος λοιπόν ορίζει ότι το δικαστήριο θα πρέπει να ερευνήσει τα κίνητρα του καλλιτέχνη πριν βγάλει την απόφαση. Όταν συντρέχει το στοιχείο του δόλου, όταν γίνεται από ανία, έλλειψη σεβασμού ή διάθεση καταστροφής, τότε το graffiti αποτελεί ποινικό αδίκημα και ανάλογα με το βαθμό του πλημμελήματος, προβλέπεται ποινή έως και πέντε χρόνια φυλάκισης. Είναι επομένως παράνομο όταν γίνεται σε ιδιωτικό χώρο χωρίς την άδεια του ιδιώτη και ακόμη πιο επιβαρυντικό όταν καταστρέφει δημόσια περιουσία. Δεν αποτελεί όμως φθορά όταν γίνεται από διάθεση αισθητικής δημόσιας έκφρασης και έχοντας πάρει σχετική άδεια. Εκτός όμως από τον νόμο, η κοινωνία η ίδια θα λέγαμε έχει χωριστεί σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα όσον αφορά το θέμα των graffiti. Η μία πλευρά υποστηρίζει ότι ρυπαίνουν τον δημόσιο χώρο, υποτιμούν την κληρονομιά μας και υποβαθμίζουν οπτικά το αστικό πεδίο. Επίσης εκείνοι που έχουν αυτή τη θέση, πιστεύουν ότι τα graffiti συνδέονται με την κοινωνική και νομική παρέκκληση και τα θεωρούν παράνομα. Βέβαια για όλες αυτές τις θέσεις υπάρχει και αντίλογος. Οι καλλιτέχνες του δρόμου αντιτίθενται στις παραπάνω κατηγορίες λέγοντας ότι τα graffiti είναι γι’ αυτούς μία φωνή ύπαρξης μέσα στην ανωνυμία της πόλης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η φράση ‘’Αν ο Θεός ήθελε να μην γράφουμε στους τοίχους, θα έδινε τις 10 εντολές σε τετράδιο’’, η οποία είναι γραμμένη σε διάφορους τοίχους αστικών κέντρων. Εκτός όμως από τους καλλιτέχνες, υπάρχουν και αρκετοί άλλοι που κατανοούν την αξία των graffiti και τίθενται υπέρ τους. Υποστηρίζουν λοιπόν ότι η ζωγραφική σε τοίχους δεν είναι απλή υπόθεση και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ταυτίζεται με τα διάφορα συνθήματα πάνω στους τοίχους. Απαιτεί αισθητική, αποτελεί καλλιτεχνικό έργο και επιτακτικό ζητούμενο των σύγχρονων μεγαλουπόλεων και δεν πρέπει να αποτελεί είδος προς εξαφάνιση ή ποινικοποίηση. Είναι λοιπόν η νεανική έκφραση μέσα από μία σύγχρονη, δυναμική και ζωντανή τέχνη και πρέπει να υποστηρίζεται και όχι να διώκεται. Παράλληλα, κατανοώντας την ενόχληση που ίσως προκαλούν βάφοντας ξένες περιουσίες, οι καλλιτέχνες του δρόμου ζητούν από το κράτος να μεριμνήσει παρέχοντάς τους νόμιμους χώρους για graffiti. Η νομιμοποίηση του, πιστεύεται, ότι θα συνεισφέρει στην κατωχήρωση και αυστηρή τήρηση των ήδη υπάρχοντων κανόνων – άγραφων νόμων που ισχύουν μεταξύ των writers. Σύμφωνα με αυτούς τους κανόνες, απαγορεύεται κάποιος να σβήσει ιστορικά έργα ή να γράψει πάνω σε έργο παλαιότερου καλλιτέχνη, όπως επίσης και να βάψει σε αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και εκκλησίες. Η ευσέβεια στους άγραφους αυτούς νόμους αποτελεί ζήτημα σεβασμού τόσο στην τέχνη των άλλων όσο και στην ιδεολογία του graffiti γενικά. Έτσι, οι υποστηρικτές αυτής της τέχνης δηλώνουν ότι με την νομιμοποίηση των graffiti θα υπάρξει όλο και μεγαλύτερος σεβασμός στους νόμους και στην ευρύτερη κοινωνία.ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΊΑ GRAFFITI
4 στοιχεια(χιπ-χοπ)
Το χιπ-χοπ δεν είναι απλώς ένα είδος μουσικής ή χορού. Είναι μια κουλτούρα, ένας τρόπος ζωής, που αναπτύχθηκε σε υποβαθμισμένες συνοικίες των ΗΠΑ. Η κουλτόυρα αυτή αποτελείται από τέσσερα στοιχεία, που δεν αναπτύχθηκαν παράλληλα αλλά σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Τα τέσσερα στοχεία σχετίζονται με την μουσική, τον χορό και το σχέδιο.
Μρέικ ντανς(χορός)
Το μπρέικ ντάνς είναι είδος χορού που εμφανίστηκε στις αρχές του ΄70 και ήταν ένας τρόπος για να λύνουν οι συμμορίες τα προβλήματά τους.
RAP
Το ραπ είναι ένα είδος μουσικής που έχει δανιστει στοιχεία από την soulτην τζαζ καθώς και άλλα είδη μουσικής. Σε ένα ραπ τραγούδι δίνετε μεγαλύτερη έμφαση στους στίχους και το περιεχόμενό τους ενώ η μουσική είναι δευτερεύουσας σημασίας. Ο τραγουδιστής (ραπερ) δεν τραγουδά αλλά απαγγέλει τους στίχους με ρυθμικό τρόπο. Συνήθως στην καθημερινή έκφραση οι στίχοι είναι αυτοσχέδιοι, ωστόσο στις παραγωγές αποτελούν προϊόν επεξεργασίας. Τέλος τα ραπ τραγούδια διαθέτουν μεγάλη έκταση στίχων και παίρνουν τα θέματά τους μέσα από την καθημερινότητα.
Djing
Το djingχρησιμοποιείται για να δίνει ρυθμό στους Β-Βoyκαι για να απαγγέλουν πάνω στον ρυθμό των μπιτ οι ραπερ. Ο πρώτος DJ ήταν ο Kool Herc: με την απομόνωση κομματιών από διάφορους δίσκους και την ανάμιξή τους δημιούργησε τον ήχο του Χιπ-Χοπ. Αργότερα, η δεύτερη γενιά των Hip-Hop DJ και οι μετέπειτα γενιές με πολλές καινοτομίες όπως η μίξη δύο τραγουδιών σε ένα έφτασε τους DJ σε αυτό που είναι σήμερα
Γκράφιτι
Το Γκράφιτι ενσωματώθηκε στο Χιπ χοπ ως ένα από τα στοιχεία του στα τέλη του '60, όταν ένας Ελληνοαμερικάνος που έκανε διανομέας πίτσας έγραφε όπου πήγαινε το ψευδώνυμο του και τον αριθμό της οδού όπου έμενε (TAKI 183). Από τότε μεταφέρθηκε σε κάθε γωνιά του πλανήτη και έγινε ένας τρόπος έκφρασης του καλλιτέχνη.
ΕΙΔΗ
- Stencil
Το στένσιλ χρησιμοποιείται συχνά σε πορείες διαμαρτυρίας για "γρήγορα" γκράφιτι. Σε ορισμένες πόλεις του κόσμου υπάρχουν τοίχοι μόνο για γκραφίτι. Κάποιες φορές το γκραφίτι γίνεται κατά επιθυμία του ιδιοκτήτη του κτιρίου, για διακόσμηση, συνήθως με συγκεκριμένη θεματολογία.- Tagging
Το "tag" (στα ελληνικά "ταγκιά") είναι η υπογραφή που γίνεται με σπρέι σε έναν τοίχο, από τον καλλιτέχνη ενός γκραφίτι ή και μόνη της. Σε ένα γκραφίτι η υπογραφή είναι μικρή και βρίσκεται ή μέσα στην ζωγραφιά ή κάτω σε μια άκρη. Tagging είναι όταν είναι η μία υπογραφή (ή γκραφίτι) πάνω στην άλλη.- Boombing
Bombing είναι ένα είδος του graffiti .Συνήθως γίνεται τη νύχτα ή όποια ώρα της ημέρας ο writerδεν γίνεται αντιληπτός από τυχόν ιδιοκτήτες ή ακόμη και περαστικούς . Οι τοίχοι που επιλέγονται για αυτό το είδος graffiti είναι κυρίως τοίχοι πολυκατοικιών ή άλλων κτηρίων , βαγόνια τρένων ή άλλες επιφάνειες κατάλληλες ώστε τα σπευ και τα χρώματα που χρησιμοποιούνται να παραμείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο καιρό ανεπηρέαστα από τις καιρικές συνθήκες. Χαρακτηριστικό αυτού του είδους είναι το γεγονός ότι γίνεται σε μικρό χρονικό διάστημα και για την εκπλήρωση του απαιτούνται το πολύ 3 χρώματα(η χρησιμοποίηση 3 χρωμάτων για το συγκεκριμένο είδος θεωρείται από πολλούς writers αχρείαστη).Τέλος , χαρακτηριστικό του bombing είναι το ότι γίνεται παράνομα (όπως σχεδόν όλα τα graffiti),και έτσι υπάρχει μια άτυπη κόντρα μεταξύ των writers για το ποιος θα κάνει το πιο ριψοκίνδυνο χωρίς να έχει την απαραίτητη έγκριση από τον εκάστοτε ιδιοκτήτη.Συναισθηματα και αποψεις
Το graffitiείναι μια αμφιλεγόμενη μορφή τέχνης. Οι αντιδράσεις του κοινού απεναντι σε αυτά ποικίλουν. Για τον περισσοτερο κοσμο και κυριως για τους μεγαλυτερους σε ηλικια το graffitiείναι βανδαλισμος, μια μουτζουρα ενός αλητη πανω στον τοιχο. Για άλλους, πιο νέους το graffitiείναι τέχνη και όχι μια μορφή βανδαλισμού. Είναι μια ζωγραφιά που ομορφαίνει και δίνει ζωντανια στην πολη.
Χαρακτηριστικό για το πώς αντιμετωπίζεται το graffiti είναι οι καθημερινές απόψεις ανθρώπων -δημοσιογράφων και μη- που κατατίθενται στον ημερήσιο Tύπο:
«...Στην αχανή έκταση που συγκροτούν οι τοίχοι, οι δρόμοι, τα μνημεία, οι πλατείες των μητροπολιτικών τοπίων, εγγράφονται τα πάντα. Διαφημίσεις, οδηγίες, απαγορεύσεις, συνθήματα. Για τις αρχές η πόλη οφείλει να διατηρείται επιλεκτικά καθαρή. Oταν πρόκειται για σημάνσεις, ελεγχόμενα χάπενινγκ και καταναλωτικά μηνύματα η εικαστική και όποια άλλη παρέμβαση νομιμοποιούνται. Αντιθέτως όταν καθημερινοί άνθρωποι πετούν λίγο χρώμα στον γκρίζο διάκοσμο, θεωρούνται βάνδαλοι... Πράγματι το τι είναι προσβλητικό για το ήθος και την αισθητική του κόσμου αποφασίζεται από τους κυρίαρχους. Οι υπόλοιποι συμμορφώνονται με τα εκάστοτε επιβαλλόμενα εκμαγεία...»
« Χρόνια τώρα αγανακτούμε για την απίστευτη αισθητική ρύπανση που γίνεται σε κάθε ελεύθερη επιφάνεια με αυτά τα σχηματοειδή ιδιότροπα γράμματα, με τα οποία κάποιοι εκτονώνονται, ιδίως παράγοντας έτσι έργα τέχνης μιας, τελικά, μηδενικής πρωτοτυπίας. Είναι απλώς μια νευρωτική μόδα κάποιων ανασφαλών ανθρώπων; Eίναι μήπως αποκαλυπτικό μιας βαθύτερης τάσης σαδιστικής ρύπανσης στο μέτρο που όσοι περισσότερο κάποιοι από μας αγανακτούμε, τόσο οι δράστες κρυφτοχαμογελούν;»3.
Και οι λόγοι - αντίλογοι συνεχίζονται όπως και το έργο των writers. Oι ίδιοι εκφράζουν την άποψή τους με τα έργα τους και μέσα από τις συνεντεύξεις που παραχωρούν σε graffiti περιοδικά, εκεί όπου πιστεύουν ότι οι αναγνώστες μπορούν να τους καταλάβουν και να τους αισθανθούν. . Για τους writers είναι η προσωπικη τους φωνη που βγαινει μεσα από ένα εργο, ειναι ενας τροπος να εκφράσουν την αντιθεση τους σε κατι για παραδειγμα στην κοινωνία. Για καποιους άλλους ειναι ενα μεσο να δωσουν χρωμα στο μουντο τοιχο της γειτονιας, να ομορφείνει την περιοχη του.
«Το graffiti είναι η φωνή μου, είναι ο τρόπος με τον οποίο ουρλιάζω για τις αηδίες. Τα χρησιμοποιώ για να καταγράφω την μαύρη πλευρά και μου επιτρέπει να τα βγάζω πέρα με την κατεστραμμένη ομορφιά του κόσμου», Stormie, Αυστραλία... «Η αγάπη για τα γράμματα γεννήθηκε μέσα μου και δεν μπορεί να φύγει ποτέ. Πιστεύω ότι το να παρουσιάζεις τις ιδέες σου στους δρόμους, είναι ο καλύτερος και ευκολότερος τρόπος να αποκτήσεις ακροατήριο για τις ιδέες και για την δουλειά που μπορείς να κάνεις... δεν συμπαθώ το καταστροφικό graffiti στο σύνολό του... κάποια κομμάτια ξεχωρίζουν αλλά δεν μου αρέσει εάν παλιά ή νέα συμπαθητικά αρχιτεκτονικά κτίρια καταστρέφονται, με υπογραφές ή σχέδια. Ειδικά από τη στιγμή που υπάρχουν τόσα πολλά άσχημα κτίρια, τα οποία αφήνονται... Πιστεύω οτι οι συνθήκες δεν έχουν αλλάξει και πολύ από τότε που εμφανίστηκε το Graff στη Νέα Υόρκη. Οι νέοι ζουν ακόμα στο ίδιο γκρίζο βαρετό, απρόσωπο περιβάλλον και μερικές φορές ζουν επιθετικά στα προάστια, όταν θέλουν να δραπετεύσουν από τις ανώνυμες ζωές τους, επηρεάζοντας αυτούς που είναι τριγύρω τους... σήμερα η εμπορική πλευρά του graffiti βρωμάει. Σκέφτομαι ότι πολλοί writers ξεπουλιούνται εύκολα στις μεγάλες επιχειρήσεις, σκοτώνοντας όμως έτσι τις ιδέες και την εργασία τους», Morse code, Κάτω Χώρες.
«Νόμιμο, παράνομο, όπως τη βρίσκει κανείς, με ότι υλικά γουστάρει. Οι παρωπίδες είναι περιττές. Εκτιμώ όποιον έχει ένα spray, ένα sticker, stencil, marker, αφίσα στο χέρι του, αντί ένα TV control» Lue, Ελλάδα